Durf te stralen

In een oud tijdschrift die ik van mijn moeder kreeg, stond een top-5 van verhuld taalgebruik. Op nummer drie staat de uitspraak van een topvoetballer "Ik kan toevallig best aardig tegen een balletje trappen". Het is ontzettend Nederlands om je eigen kunnen en talenten te minimaliseren.

Nu is dat ook niet zo vreemd, aangezien wij dat met de paplepel ingegoten krijgen; op school krijgen we al vanaf het allereerste begin te horen wat we fout doen, in plaats van goed. En dat gaat alleen maar door; onder overhoringen staat het aantal fout, bij je theorieexamen voor je auto mag je een x-aantal vragen fout hebben, je krijgt gedurende je hele leven te horen wat je niet moet / mag / zou kunnen doen (soms zelfs als 'goedbedoelde' adviezen), we leren te zeggen wat we niet willen en als we iets goed hebben gedaan moeten we kijken naar hoe we dat een volgende keer nóg beter kunnen doen.

Het kind van een kennis van mij heeft zelfs na 3 maanden crèche (het kindje was dus toen een maand of 6) een 'rapport' mee, waarop stond dat hij wel erg snel afgeleid was!

Het is dan ook vrij logisch dat wij het nog niet zo makkelijk vinden om bijvoorbeeld in sollicitatiegesprekken een aantal sterke punten over onszelf te benoemen. Of in het dagelijks leven. Of gewoon zelfvertrouwen durven uit te stralen.

Maar is het niet zo dat je nu eenmaal talenten en vaardigheden hebt meegekregen of jezelf hebt aangeleerd? Is het niet zo dat je nu eenmaal in bepaalde dingen erg goed bent, of dat je prachtige ogen hebt? Mag je dan die talenten, vaardigheden, mooie en goede dingen ook laten zien? JA! Want iedereen heeft op zijn/haar manier iets wat mooi of goed is. En als iedereen nu gaat stralen, en dat uitdraagt waar hij of zij mooi en goed in is,... (en dan uiteraard weer zonder arrogantie of overdrevenheid; want dáár houden we dan weer niet van in Nederland)... hoe zou de wereld er dan uitzien?

En heeft Mandela dat ook al niet in zijn inauguratierede benoemd? Ter herinnering:

Onze diepste angst,
is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

We vragen onszelf af:
Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend,
begaafd, geweldig te achten.
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Je dient de wereld niet
door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid,
als de mensen om je heen,
hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen,
zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods
die in ons is te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.

Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden.

 

uit het boek "Return to love", van Marianne Williamson